donderdag 16 januari 2014

De nieuwe instelling: fuck it

Ik heb mezelf versteld doen staan. Afgelopen vrijdag is voor de tweede keer mijn beloved Iphone gestolen. Enkele maanden geleden gebeurde dit ook; toen ben ik drie dagen in bed gaan huilen over hoe kut mijn leven was. Ik had duidelijk niet door hoe perfect mijn leven eigenlijk was..

Ik had een baan, was zelfs mee op vakantie genomen door zowel mijn vader als een vriendinnetje, een vriendje, ik was wezen backpacken en was alweer goed op weg met sparen voor een volgende trip, was volop aan het festivallen en bovendien was het zomer. Toen werd mijn telefoon gestolen en dacht ik dat de wereld instortte. Oftewel gevalletje wereldvreemd.

Afgelopen vrijdag heeft ‘iemand’ (ik probeerde een woord te vinden waar ik al mijn haat in kwijt kan, blijkt: hier is nog geen geschikt woord voor) mijn telefoon uit mijn tas gejat terwijl ik even stond te kletsen met een vriendinnetje voor een cafĂ© (dit keer in volledig nuchtere staat, wil ik graag vermelden). Toen ik opmerkte dat dit was gebeurd, was het enige wat ik dacht ‘tuurlijk, kan er ook nog wel bij’. Uiteraard heb ik enkele uren hier om gerouwd in de vorm van flinke ugly cries, maar tegen het avonduur die zaterdag besloot ik dat er maar 1 oplossing was op dat moment: wijn. Wijn leidt tot de ‘fuck it’-instelling. En ach, die heb ik maar aangehouden.

Je kunt je wel door alles uit het veld laten slaan, maar wat schiet je er mee op? Toen mijn vader hoorde dat mijn telefoon gestolen was, dacht hij dat ik in een flinke depressie zou belanden (denken mijn ouders volgens mij nog steeds), omdat ik bekend sta als dramaqueen en iemand die niks zelf kan oplossen. IK HEB NIEUWS: ik kan het nog steeds niet zelf oplossen, maar wel er zelf mee dealen. En daar ben ik trots op. Schouderklopje voor mezelf.

Oh je mag wel pity tonen in de trant van een fles wijn brengen hoor, dat mag.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen